ประวัติของ Forex

ตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเป็นตลาดกระจายอำนาจหรือขายตามเคาน์เตอร์ (OTC) ทั่วโลกสำหรับการซื้อขายสกุลเงิน ตลาดนี้กำหนดอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศสำหรับทุกสกุลเงิน รวมทุกแง่มุมของการซื้อ ขาย และแลกเปลี่ยนสกุลเงินในราคาปัจจุบันหรือราคาที่กำหนด ในแง่ของปริมาณการซื้อขาย เป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในโลก รองลงมาคือตลาดสินเชื่อ

จุดเริ่มต้นของ forex

ตั้งแต่สมัยของฟาโรห์อียิปต์ ประเภทของสกุลเงินได้เปลี่ยนจากประเภทหนึ่งเป็นอีกประเภทหนึ่งอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าชาวบาบิโลนจะถูกบันทึกว่าเป็นคนกลุ่มแรกในประวัติศาสตร์ที่ใช้กระดาษเป็นตั๋วเงิน ผู้ค้าสกุลเงินในตะวันออกกลางเป็นพ่อค้ารายแรกในโลกที่ทำธุรกรรมสกุลเงิน พวกเขาแลกเปลี่ยนเหรียญของประเทศเป็นเหรียญของประเทศอื่น

ในยุคกลางความต้องการเงินรูปแบบอื่นนอกเหนือจากเหรียญเริ่มปรากฏขึ้น เนื่องจากวิธีการคัดเลือกมีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ใบเสร็จที่ทำด้วยกระดาษเหล่านี้ถูกใช้เป็นรูปแบบการชำระเงินกองทุนบุคคลที่สามที่แปลงสภาพได้ในขณะนั้นเพื่อให้พ่อค้าและ พ่อค้าการค้าต่างประเทศในเวลานั้นสามารถแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและทำให้เศรษฐกิจท้องถิ่นเจริญรุ่งเรือง

ในช่วงศตวรรษที่ 15 ครอบครัวเมดิชิต้องเปิดธนาคารในต่างประเทศเพื่อแลกเปลี่ยนสกุลเงินเพื่อดำเนินการในนามของพ่อค้าสิ่งทอ เพื่ออำนวยความสะดวกทางการค้า ธนาคารได้สร้างสมุดบัญชี Nostro (จากภาษาอิตาลีซึ่งแปลว่า "ของเรา") ซึ่งมีรายการสองคอลัมน์ที่แสดงจำนวนสกุลเงินต่างประเทศและสกุลเงินท้องถิ่น
ข้อมูลการรักษาบัญชีกับธนาคารระหว่างประเทศ ในช่วงศตวรรษที่ 7 (หรือ 18) อัมสเตอร์ดัมรักษาตลาด Forex ที่ใช้งานอยู่ ในปี ค.ศ. 1704 การแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเกิดขึ้นระหว่างตัวแทน ทำหน้าที่เพื่อประโยชน์ของราชอาณาจักรอังกฤษและมณฑลฮอลแลนด์

การพัฒนาการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศที่ทันสมัย

เหตุการณ์สำคัญที่หล่อหลอมตลาดฟอเร็กซ์

อเล็กซ์. Brown & Sons ซื้อขายเงินตราต่างประเทศประมาณปี พ.ศ. 2393 และเป็นผู้ค้าสกุลเงินชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ในปี 1880 J.M. do Espírito Santo de Silva (Banco Espírito Santo) ได้สมัครและได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจการค้าแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ปี พ.ศ. 2423 อย่างน้อยหนึ่งแหล่งถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศสมัยใหม่: มาตรฐานทองคำเริ่มขึ้นในปีนั้น
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2442 ถึง พ.ศ. 2456 การถือครองเงินตราต่างประเทศของประเทศเพิ่มขึ้นในอัตรา 10.8% ต่อปี ในขณะที่การถือครองทองคำเพิ่มขึ้นในอัตรา 6.3% ต่อปีระหว่างปี พ.ศ. 2446 ถึง พ.ศ. 2456

ในตอนท้ายของปี 1913 การแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเกือบครึ่งหนึ่งของโลกดำเนินการโดยใช้เงินปอนด์สเตอร์ลิง จำนวนธนาคารต่างประเทศที่ดำเนินการภายในเขตลอนดอนเพิ่มขึ้นจาก 3 แห่งในปี พ.ศ. 2403 เป็น 71 แห่งในปี พ.ศ. 2456 ในปี 1902 มีโบรกเกอร์แลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเพียงสองแห่งในลอนดอน ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 การซื้อขายสกุลเงินมีการเคลื่อนไหวมากที่สุดในปารีส นิวยอร์กซิตี้ และเบอร์ลิน สหราชอาณาจักรยังคงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ จนถึงปีพ. ศ. 2457 ระหว่างปีพ. ศ. 2462 และ 2465 จำนวนนายหน้าซื้อขายเงินตราต่างประเทศในลอนดอนเพิ่มขึ้นเป็น 17 รายและในปี พ.ศ. 2467 มี บริษัท 40 แห่งดำเนินการแลกเปลี่ยน

ในช่วงปี ค.ศ. 1920 ครอบครัว Kleinwort เป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ในขณะที่ Japheth, Montagu & Co. และ Seligman ยังคงรับรองว่า F.X. ผู้ค้า การค้าขายในลอนดอนเริ่มคล้ายกับการสำแดงสมัยใหม่ ภายในปี 1928 การค้า Forex เป็นส่วนสำคัญต่อการทำงานทางการเงินของเมือง
ในปีพ.ศ. 2487 ได้มีการลงนามในข้อตกลง Bretton Woods ทำให้สกุลเงินมีความผันผวนภายในช่วง ±1% จากอัตราแลกเปลี่ยนที่ตราไว้ของสกุลเงิน

Richard Nixon ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ได้รับการยกย่องในการสิ้นสุดข้อตกลง Bretton Woods และอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ ส่งผลให้ระบบสกุลเงินลอยตัวได้ในที่สุด
เนื่องจากข้อตกลง Bretton Woods และความไร้ประสิทธิภาพสูงสุดของ European Joint Float ตลาดฟอเร็กซ์จึงถูกบังคับให้ปิด[ต้องการคำชี้แจง] ในช่วงปี 1972 ถึงมีนาคม 1973
พ.ศ. 2516 เป็นจุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์ที่แท้จริงในตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในปัจจุบัน ในปีนี้ ข้อตกลงสมิธโซเนียนและกลไกอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวของยุโรปล่มสลาย ถือเป็นการมาถึงอย่างเป็นทางการของกลไกอัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัวฟรี

Global foreign exchange market turnover

ในช่วงทศวรรษ 1980 ด้วยการพัฒนาคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง การไหลของเงินทุนข้ามชาติเร่งตัวขึ้น เชื่อมโยงตลาดโซนเวลาในเอเชีย ยุโรป และอเมริกา ปริมาณธุรกรรมแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเพิ่มขึ้นจากประมาณ 70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อวันในช่วงกลางทศวรรษ 1980 เป็นเกือบ 6 ล้านล้านดอลลาร์ต่อวันในขณะน